Pagina's

Tuesday, 16 January 2018

Oma zijn. #4 Mijn dochter wordt moeder

Ik was een jonge moeder. Op mijn 19de gebeurde het wonder dat mijn dochter ter wereld kwam. Moeder wilde ik altijd al worden, vanaf kleins af aan. Er leek mij niets boven dat. En ik had gelijk. Er gaat niets boven moeder zijn- voor mij althans. Bij niet iedere vrouw gaat die wens in vervulling. Ik kan mij geen voorstelling maken van dit gegeven. Hoe ga je ermee om? De een weet het leven om te zetten- de ander blijft het gemis voelen, en weer een ander kijkt naar alternatieven. Ik weet dat ik een gezegend mens ben wat dat betreft.

Dan komt er zo'n klein hulpeloos mensenleven aan en je doet zo goed en kwaad als het kan, je stinkende best om jouw kind een goed leven te geven. Om met liefde, zorg en toewijding dit kindje op te voeden. Om het kind te bewapenen met alles wat zij/hij nodig zal hebben om als volwassenen hun eigen weg in te kunnen slaan.

Het loslaten, het van afstand bekijken hoe dit leven zich verder ontwikkeld. In het begin zo ontzettend moeilijk maar geleidelijk aan weet je, je hebt je best gedaan. Nu moeten ze zelf verder. Dat gaat niet altijd zonder slag of stoot toch is dat niet erg. Zo leren mensen zich te weren en ontwikkelen. Hoe ga je met tegenslag of succes om? Stapvoets komt er een prachtig mens tevoorschijn waarvoor jij gedeeltelijk verantwoordelijk voor bent geweest.

Wat een leuke partner denk je, wanneer je voorgesteld wordt aan hun lief. Nou ja, dat dacht ik wel. En dat was en is hij ook. Mijn dochter is smoor verliefd. Hij ook op haar. Ze wonen al gauw samen. En dat doen ze nog. Na een aantal jaren zijn ze getrouwd en het ziet er nog steeds net zo verliefd en stabiel uit als in het begin. Ze hebben nog geen echte kinderwens. Willen van het leven genieten.

In 2004 komt het hoge woord eruit. Ik woon inmiddels niet meer in Nieuw Zeeland maar ben al een aantal jaren terug in Nederland. Nu weer een telefoontje. Dat komt er nou van als je ver weg woont. Je bent niet ter plekke om zoiets van heel dicht bij mee te maken. Eind van dit jaar wordt haar eerste kindje verwacht. Mijn dochter wordt moeder. MIJN DOCHTER WORDT MOEDER!

Ze is zwanger. Ik zing van binnen tegelijkertijd huil ik. Nooit zal ik dat buikje van dichtbij meemaken. Ik zal het schoppen niet voelen, de veranderingen in haar lijf niet zien gebeuren. Ik zal niet bij de geboorte zijn- zelfs niet ergens in de buurt ervan. Vreugde en verdriet worstelen met elkaar om de voortouw te nemen. Ben ik blij? Natuurlijk! Doet het pijn? Uiteraard! Kan ik ermee omgaan? Moeilijk maar het moet!

De opmerkingen rondom zijn wisselend en veelal niet echt behulpzaam. Er zijn mensen die het niet kunnen laten om te zeggen, " nou ja, je hebt hier zelf voor gekozen" en weer anderen die zeggen, " goh meid ik begrijp het ( mijn gevoelens), terwijl hun kinderen nog thuis wonen, niet zwanger zijn of dat ze zelfs bij de geboorte van hun eigen kleinkinderen waren. Dan KAN je het niet begrijpen. Maar ik snapte en waardeerde het medeleven wel hiervan.

De dag van de geboorte kwam net in de vroege ochtend voor vertrek naar Aachen met een groep vrienden naar de kerstmarkt. Het telefoontje van schoonzoon, "mam, we hebben een dochter. Ze belt je straks als ze even heeft geslapen. Het was aan zware nacht. OK?" Natuurlijk ok. Met mobiel in mijn hand zat ik in de auto...wachten op die stem. Van mijn dochter die net moeder was geworden.

Er ging 24 uur voorbij. Het kroop zo langzaam. Ik kon niet genieten. Nergens van. Waarom hoorden ik niks. Toen mijn kleindochter ong 30 uur oud was kwam eindelijk HET gesprek waar ik op had zitten wachten. Er was wat misgegaan en mijn dochter moest aan de bloed transfusie. Ernstig ziek was ze geweest. En ik wist van niks. Wat een opluchting om haar eindelijk te horen. Om op de achtergrond dat zacht gehuil van haar dochtertje. Ik liep op wolken en liet een diepe zucht van verlichting. Ik was voor de 3de keer Omaverweg geworden en mam en baby maakten het goed. Oma eindelijk ook! Een kleindochter- de eerste!

Sunday, 14 January 2018

Oma zijn. #3 Als het maar blauw is!

Scroll down for the English version.

Het was even wennen. Het woordje oma zien op de verjaardagkaart. Toch gaf het een warm gevoel. Ik had de jongens alleen op foto's gezien en nog niet gekroeld of zo. Afstanden doen wat met je. Je groeit 'gewend' dat iemand er is in je leven maar door die grote afstanden blijft het een mysterie. Hoe klinken ze, ruiken ze, lopen ze? Allemaal onbekende gewaarwordingen die een deel uitmaken van iemand 'kennen'. Toch groeide mijn liefde voor die twee nieuwe mensenlevens die ik cadeau hebt gekregen.

Mijn dochter, de oudste van de 3 had wel een stabiele vaste relatie maar was nog niet aan moederzijn toe. Haar woorden. De jongste al helemaal niet. Die was nog zonder vaste relatie. Dus het volgende mooie gebeuren in mijn oma bestaan gebeurde toch weer in Australië. "Mam, er komt een kindje bij, wij krijgen een baby!" Ja hoor, echt waar. Ik stond te trillen op mijn benen. Mijn zoon zou voor het eerst het vader zijn op een hele andere manier beleven. Ik hoorde allemaal mooie geluiden van mijn schoondochter over hoe hij zo'n lieve stiefvader was en goed met de jongens om kon gaan. Nu kon hij van dag 1 zelf ervaren stap voor stap hoe vaderschap zich ontwikkeld.

Het waren zware tijden. De zwangerschap verliep moeizaam en ook was het in de periode dat mijn vader, die pas 74 was, te vroeg zou komen te overlijden en zijn eerste achterkleinkind niet meer zou leren kennen. Ik zweefde tussen blijdschap en rouw tegelijk. Mijn zoon en schoondochter maakten nog een onverwachte snelle vlucht om toch nog afscheid van mijn vader te kunnen nemen maar helaas, tegelijker tijd dat zij op het vliegveld aankwamen- stierf mijn vader. Mijn zoon was ontzettend verdrietig. " Mam, ik wilde zo graag dat opa een kruisje op mijn kindje had kunnen maken." Mijn vader gaf de kinderen ( en wij toen we klein waren) een kruisje op het voorhoofd voor slapen gaan). Mijn zoon zijn enige troost was dat mijn vader wist dat er een kleinkind kwam en hij had de echo foto gezien.

De vlucht werd door het medisch team van het ziekenhuis in Australië niet echt aangeraden maar wel begrepen - en bij thuiskomst na de begrafenis werd mijn schoondochter meteen weer opgenomen tot de geboorte. Wat een zware tijd- wat eigenlijk een mooie en vrolijke periode hoorde te zijn. Mijn vader stierf in mijn bijzijn op 4 november en 8 maart zag mijn kleinzoon het ligt in Australië. We wisten dat het een jongen zou worden en zijn tweede naam is ook ter ere van mijn vader.

Ik wilde eigenlijk helemaal niet weten van 'welk geslacht' het kindje was die mijn schoondochter bij zich droeg. Liefst was het een verrassing gebleven maar in de omstandigheden snapte ik het wel. Mijn vader werd hierover ingelicht en daar ging het om. Ik hoorden het per definitie niet direct omdat ik mijn zoon vroeg om het geheim te houden voor mij. Toen ik melden dat ik aan het breien was geslagen vroeg hij, " mam het is toch wel blauw he?" tJa, die grappen heeft hij ook van mijn vader mee gekregen in zijn DNA.

Mijn kleinzoon word dit jaar 18. Hij was een millennium kindje. In april komt hij naar Nederland om bij zijn oma te logeren en Nederland te leren kennen. Ik ben zooooooooo blij en verheug mij zo erg hierop. Na deze zwangerschap is mijn schoondochter nog een keer zwanger geweest. Met bijna fatale afloop. De 3 jongens die zij ter wereld heeft gebracht waren haar trots en vreugde. Dat zij er een vroeg moest missen is een treurig iets waar iedereen mee leert leven. Wij vieren het leven en proberen op onze eigen manier het beste ervan te maken. Want dat zijn wij elkaar en het leven schuldig. Niet iedereen krijgt die kans. Oma worden- en oma zijn. Het heeft zoveel kanten.

It took a bit of getting used to. Seeing the title 'oma' on my birthday card. It did provide me with a sense of warmth and love for these two boys whom I hadn't cuddled yet but embraced in my heart. There is an acceptance that they exist but without the experience of their smell, their sound or how they move. Photos are so static yet a wonder to behold. Now with video conferencing via Skype etc 'omas ver weg' are at least able to get more impressions of their wee grandchildren. Despite the distance I learnt to grow to love my two lively presents.

It was a trying time, those months. The pregnancy brought with it some worrying times and it was also in that period that my dad became ill, only 74 years young, became ill and subsequently died. He sadly didn't get to see or get to know his first great grandson. Although my son and his wife made a rushed visit to New Zealand my dad died the same moment as the plane hit the tarmac. Great sadness for all. My son so wanted his opa's blessing for his child. It wasn't to be. The only tangible evidence my dad had had though was the echo photo. And he knew beforehand that it would be a great-grandson in every way. My grandson bears my dad's middle name.

Even though I had rather not known what gender the baby had during the pregnancy I understood my son and his wife's wish to do so. My dad knew there was a great-grandson in the making. My wish was less important at this stage. However my son had a sneaky way of telling me without actually saying it. I let on I was busy knitting when he replied, " oh mum I hope it's something blue!" His sense of humour is definitely something he inherited from his opa. He certainly shares that gene.

The flight to New Zealand held it's dangers, yet all thankfully went well. After the funeral and their return home my daughter in law was admitted to hospital where she stayed till the birth. It was such a emotional rollercoaster time for us all. Happiness and grief rolled into one. With much relief and joy we welcomed my grandson into this world and have enjoyed his presence ever since. And with great joy I await his arrival in april when he comes to stay for 8 weeks learning all there is to know about his Dutch heritage and European influences. My excitement knows no bounds. I've had to promise my daughter in law I'll take good care of him..... well that's a given.


Tuesday, 26 December 2017

Oma zijn. #2 Mam, Ik heb een nieuwtje

Scroll down for the English version below

Herinneringen ophalen. Het jaar 2017 loopt ten einde. Door een bericht van een kennis uit vroegere jaren dook ik in mijn verzameling "niet ingeplakte foto's". Zo'n doos waarvan je denkt, waarom bewaar ik ze? Tegelijkertijd ben je blij want er is altijd wel een kiekje die een herinnering oproept die dierbaar is. Herinneringen. Momenten die je oproept of die zomaar in je gedachten schieten. Soms heel onverwachts, soms opgetrommeld door een woord, gevoel of moment die een herkenbaar iets met zich meebrengt.

 Oma worden, oma zijn. Wie herkent nog het gevoel toen je moeder werd? Vooral die eerste keer? Nou kan ik zeggen dat oma worden ook een bijzondere gevoel met zich meebrengt. Dat overviel mij wel moet ik zeggen. Op diverse manieren heb ik de 'eerste keer' meegemaakt.

De eerste 'oma beleving' was een jaar nadat mijn zoon naar Australië was 'verhuisd' om daar als boer aan de slag te gaan. Naar Australië gaan vanuit Nieuw Zeeland was gewoon verhuizen niet emigreren. We hielden regelmatig contact met de mogelijkheden van toen ( 1997-98). Telefoneren was niet zo duur en regelmatig belde wij ook met elkaar. Op een dag belde hij en na een kort hallo hoe gaat het, zei hij, " Mam ik heb een nieuwtje." Ik vermoede een verliefdheid, een vriendin, nieuwe baan of dat hij terug zou keren. Nee, zo 'licht' was de berichtgeving niet. Hij had niet alleen een vaste relatie- Ik werd opslag oma van twee kleine schatten van jongetjes. Zomaar. Ik was oma. Geen voorbereiding, geen sokjes breien, geen maanden aftellen. Plotsklaps was ik oma.

Vreugde, verwarring, zorg, liefde, nieuwsgierigheid. Er kwam een fax binnen- die had hij blijkbaar klaarstaan. Een foto met hem, zijn liefje en de twee jongens. Met daarbij het bericht, " oma dit zijn wij!" Boem! Bats! Natuurlijk ben je blij voor je kind. De liefde van zijn leven had hij ontmoet. En dat is zij nog. Wat een schat van een schoondochter heb ik. Wat leuk om die twee jongens te mogen leren kennen, mee kroelen, verwennen en als mijn kleinkinderen claimen. Ik ben een bevoorrecht mens.

Deze manier van oma worden wordt onderschat door diegene die het niet zo meemaken. Het kleinkind is dan wel geen 'vlees en bloed' verwant maar desalniettemin ontzettend gewild en geliefd. De emoties, liefde en zorg zijn onvoorwaardelijk. Het kan dan wel wat verder van 'je bed' staan, toch kruipt de liefde waar het gaan wil. Het is niet tegen te houden. En waarom zou je dat ook willen?

Ik ben trots op mijn twee 'plots verschenen' kleinzoons waarvan ik er een veel te vroeg heb moeten missen door een noodlottig ongeval. De pijn zit diep en het verdriet is er niet minder om. Oma zijn, een bevoorrechte positie in het leven waar ik ontzettend dankbaar voor en trots op ben. Ik werd vanaf dat moment Omaverweg! My leven en mijn role daarin had een kleur erbij gekregen.

Memories. A lifetime of them stored in my heart. Some memories are well hidden. Precious as they are.  They can be brought to mind when a word, a mention of something or by seeing a photo that those memories come rushing back. That emotions are revived, the imagination conjures up images that have long faded into the background. As the year 2017 comes to a close, I came across an old acquaintance. Having one of those boxes with unsorted photos I dived in and found something that triggered even more memories. Photos sent to me by my son who was living in Australia at the time in the late '90's. He had left New Zealand to start up his farming career in Australia.

Even though the means were limited in comparison to today, we kept in regular touch. Phone calls were the easiest of means and a fax meant your letter wasn't dependent on a postal system which wasn't always efficient. One day the phone went. It was my son and after the first pleasantries he said, " Mum, I have something to tell you." I fell silent in expectation to hearing he may have found a girlfriend, new job or that he may be coming home. None of those. He announced that I had become an oma. That there were two little boys who I could now claim as grandsons. That he had found the love of his life and with it came these two mini people that he had the joint privilege of caring for.

I was OMA! The love of his life is still my gorgeous and lovable daughter in law to this day. I felt honoured to be given the title 'oma'. I know, they were 'instant' grandchildren but my love for them was none the less genuine and pure. My joys and worries as real as those of other omas. Not being 'of blood' didn't make me feel any less oma. How privileged and blessed I was. My son, a stand in 'dad'. Amazing.

I am proud of my two instant grandsons. One of whom I've had to loose far too soon due to a fatal accident. The pain and sadness are real and ever present. Being oma doesn't only mean the fun bits. I feel privileged to carry the title, joys and the responsibility that comes with the task. I can only hope I do it well.

Being oma. A dream come true. I have 9 grandchildren, 8 to cuddle and one etched in my heart - all whom I love equally and am proud of each in their own way. Different personalities and talents but only one 'oma'.

When I replaced the receiver after that phone call I realised - I had become "omaverweg'. My life had changed for good.

Oma zijn #1.

Tuesday, 5 December 2017

Voorpret - happy anticipation

Scroll down for the English version.

Met de datum die vast staat in mijn agenda kan ik het niet laten om alvast bepaalde momenten vast te leggen.... velen van jullie zullen hetzelfde ervaren hebben. De geplande vakantie lijkt 'lang genoeg' om de mensen te zien die je graag wil omarmen eenmaal terug in je thuisland. Ook om bepaalde plekjes te bezoeken of ervaringen op te doen. Dan is het zover, je bent aangekomen en dan gebeurt het. Tijd, dat glibberige waar geen grip op te krijgen is, glijdt door je vingers. Opeens dringen er ongedane zaken. Je wilt nog zoveel, ondanks de goede planning loopt het een en ander toch anders dan gewenst.

Nou kan ik best wel heel creatief bezig zijn. En zodra de aankomst van mijn kleinzoon nog maar een geopperd idee was, begon mijn brein al plannetjes te smeden. Nu kan ik ze bij gaan schaven en wat realistischer in pakken Want ja, hoe vaak zal het gebeuren dat mijn kleinkind de halve wereld rondreist om op vakantie te komen - en voor het eerst zijn ogen richt op Europa. Het is mijn doelstelling om hem kennis te laten maken met zijn afkomst. Dat, hoewel hij maar deels Nederlands bloed door zijn aderen heeft lopen, het voldoende is om ermee een soort 'thuis' gevoel te ervaren.

Grotendeels gedurende zijn tijd hier blijven wij dus ook in Nederland, met een uitstapje van 5-6 dagen naar Schotland en uiteraard ook wat aan te rijden bezoekjes buiten de Nederlandse grenzen. Mijn kleinzoon heeft er de volste vertrouwen in dat ik hem goed genoeg ken, en de beste keuze zal maken. " Oma, u weet beter dan ik wat de leuke dingen zullen zijn." Als ik naar mijn lijstje kijk, moet ik wel indammen. Om elke dag op stap te gaan is ook teveel van het goede. Beetje thuisleven ervaren is ook cultuurervaring opdoen. Met de fiets naar de stad, met de trein naar ....! Met de waterbus naar Rotterdam. Over de markt struinen. Kleding kopen- oma gaat hem helpen nieuwe kleren aan te schaffen die hem een gave hippe uitstraling zullen geven. Er is al een boottochtje op de Wieden -Weerribben gepland en ja, in Giethoorn laat ik hem ook wat voetstappen achterlaten. De familie roots in Fryslân komen aan bod zowel die van de 'andere kant' in Amsterdam en omstreken.

Voor het gemak heb ik de maanden op A4tjes afgedrukt en ingevuld- waar de datums wel al vast voor staan. De boot met DFDS naar Newcastle is al geboekt. Wat is die boot snel vol zeg....! Nu al voor april. Het Fantasyfest Elfia, in Haarzuilens, zal zijn ogen van wonder en verbazing doen opengaan! Ook die kaartjes zijn al binnen. Was ook nodig om dat vroeg te doen. De voorpret heeft zijn bekoring. Ik ben al tig keer in mijn gedachten met hem op pad geweest. Hopelijk lukt het ook de blokhut te reserveren voor Hemelsvaart. Ben er al mee bezig.

Het is mijn bedoeling om zijn vakantie hier vast te leggen en de blog van die periode af te laten drukken. Dat heb ik nu ook gedaan. In de kast staan al eerdere blog boeken. Zo blijft alles wat ik geschreven hebt achter voor wie van de familie er behoefte aan heeft het te lezen. My 60th birthday staat ook zwart op wit zeg maar en voorlopig nog online. Zo mooi om dat met al mijn kinderen te hebben mogen vieren. Nu, 5 jaar later, komt mijn kleinzoon hier en steken we samen mijn 65 kaarsjes aan. Hoe gaaf is dat?

It once was a dream, a wish a possibility. Now a reality. My grandson arrival date has been set. And like many fellow countrymen far away, when planning a trip 'home' lots appears possible. Seeing those one loves. Going places wanting to visit. Experiencing that what is 'missing' in ones new homeland. Then TIME happens. The unfathomable of all. Where did it all go?

I'm pretty creative. I have a vivid imagination and plans just 'happen' without too much effort. But I have to be realistic. Time too can be my enemy and I just don't want to have a list of stuff that ends up being ' wish we had..'! So, with that in mind I am now shaping this opportunity to get the most out of it. I've been given the go-ahead to select the places and events. "Oma, you know what there is for me to see and learn". So, castles and highlands, history and excitement. We are spending a week in Scotland. I had to book the ferry already as berths and car placings were filling fast. An annual Fantasy Fair, tickets ordered and received, also a very popular event quickly sold out. The other stuff, visiting places here in Nederland, well we will play it by ear. I have also had contact with a camping ground where we stay occasionally. I just hope the log cabin we normally use is still available for a long weekend mid May. Quite weird to have one's year so plotted and planned before hand.

To keep an eye on all these developments I've printed out the months on A4 paper and pencilled in where the planning is already a fact. Helps with the fringe bits and pieces. We will have time to bike into town, cruise the local market, shop, take the train to where-ever, the fast ferry to Rotterdam. Visit my dad's, mum's and my places of birth. I can fill in the gaps about who we are and what makes our family tick. It is truly a dream coming to fruition and the excitement is building as each day fades into history. In less than a month we'll wave 2017 goodbye and the magic year of 2018 will begin. What I also am so looking forward to is that my grandson and I will light the candles on my 65th birthday, some place special, creating a memory that will hopefully last him a lifetime of smiles. To help him remember I will print this blog where I'll record his time with me. So special. I feel blessed. Truly blessed.

Sunday, 19 November 2017

Het mag wat kosten - hidden extras


Scroll down for the English version

Ticket geboekt en betaald. Dus die is in de pocket, om het zo maar uit te drukken. April en mei, die zijn van mij!! Nou reis ik al vanaf 2000 heen en weer tussen Nieuw Zeeland, Australië en Nederland. In al die jaren heb ik wel het een en ander zien veranderen. Niet alleen de prijzen maar ook wat aangeboden wordt, de vliegvelden die alsmaar groter worden en om het maar niet te hebben over de mogelijkheden tot reizen.


Daar is ook weer heel veel commentaar op. Wij, de omasverweg en andere familieleden, die graag op bezoek gaan naar familie ver weg, wij zijn de vervuilers. Wij nemen het niet zo nauw met het milieu. En door ons gereis moeten er grotere vliegtuigen komen, grotere voorzieningen, parkeergarages enzo.  Eigenlijk, volgens milieu activisten zouden we gewoon thuis moeten blijven. Ik zie, lees en hoor dat allemaal aan en denk het mijne ervan. Ik maak me er niet druk om - want er zijn ergere dingen denk ik maar. Zoals het afsteken in Nederland alleen al van €68 miljoen aan vuurwerk op een nacht dat dan wel goed is. Dat vervuild niet .....! Dan moet je mensen het 'die ene nacht gunnen om blij te zijn. Pffff.......!

En dan, de extraatjes die weg bezuinigd zijn. De sokken, oogkleppen ( om lekker in het donker te kunnen slapen terwijl je buur leest), tandenborstel met minuscule tandpasta. Weet je nog wel, zo'n reistasje die je toch aan de kinderen of kleinkinderen gaf bij aankomst. Ik reis niet in Business Class- behalve die ene keer dat ik de privilege kreeg om opgewaardeerd te worden. Zouden zij ook geen etui meer krijgen. Die was toen lux. Nep leer dat wel maar een scheermes met houten handvat, een hele mooie kam en borstel, mooie tandenborstel en grotere tandpasta. De sokken waren geen sokken maar slippertjes. Enfin, dat heet allemaal 'vooruitgang' en we mogen blij zijn dat we heen en weer kunnen vliegen nietwaar? Het klinkt allemaal morren en klagen- maar eigenlijk heb ik het over feitelijke veranderingen. Ik ben blij dat vliegen kan, dat we de mogelijkheid hebben om....toch voelt het soms van 'klantje pakken'.

Als je zo'n reis boekte kon je aangeven waar je wilde zitten. Toen bleek dat de 'Uitgang' stoelen in trek waren vanwege de beenruimte kwam er een extra prijskaartje aan te zitten. Wil je de benen strekken mag je ervoor betalen. Voor mijn moeder, die 3 heup en 2 knie operaties achter de rug had was het een zure pruim die ze slikken moest al vonden wij het allemaal te gek voor woorden. Een beetje afstraffen- klantje pesten. enfin, het zal wel ergens rechtmatig geweest zijn. Of niet!

Mijn kleinzoon heeft zijn ticket in de pocket.....! Maar nu de stoel nog. Hij is 18 wanneer hij komt. Geen klein mensje zeg maar. Ik had aangegeven, "ga lekker aan het gangpad zitten - midden rij met de 4 stoelen. Dan is er maar 1 persoon die over je heen moet klimmen en jij kan lekker opstaan zonder iemand lastig te vallen". Nou daar heeft de vliegmaatschappij wat op verzonnen. Een extra betaling van $100 per stoel, twee vluchten - dus dat is 4x$100 erbij. Tel uit je winst. Hoeveel rijen? Maal 4- per vliegtuig? Ik schrok ervan. Voelde me nog schuldig ook dat ik met deze zorgzame optie was gekomen. tJonge jonge. Van de maatschappijen moet je het hebben. Enfin, het aftellen kan beginnen. Hij en ik hebben er enorm veel zin in. Nu verder sparen voor de leuke dingen die wij samen gaan doen. Het vliegen is nog altijd sneller en meer comfortable dan een roeibootje. Oh, wat heb ik er zin in.

 Well, the deed is done. Ticket bought and paid for. A first for my grandson and I'm ever so proud. He'll be fine, I know. It's a lifetime experience and I'm absolutely sure this trip will bring about a huge awakening seeing the world unfold before him. Now I've made this journey many a time since 2000 and I have to say, lots has changed. Some for the better as far as comfort and services but as in most instances and corporations, some less positive. Not only does a large company look at their staff numbers but also in what other area savings can be made.

Like the wee 'toilet bag' one received on boarding. With toothbrush and toothpaste, traveler socks, blindfold to assist with sleeping while others read to name a few. Reserving an exit seat due to extra space was soon a money spinner- costs more to sit there. You were punished for being tall, having a disability or for whatever reason- needing more room especially on the long haul flights.

Then there are those activists that want us travellers to stay home, pitch a tent int he back yard and not pollute the atmosphere with our selfish need or urge to travel away from home. We, those who have families overseas, just have to grin and bear it that they have left the homeland shores. Seeing so many of us pack our bags and travel using the airspace, we are responsible for the damage caused by this method of travel. Yes, right, as if letting of €68 million of fireworks on NY eve in Nederland alone is a good thing. I know, I'm having a moan. Still, all I am writing about are changes that reduce the service to the user- who in fact keep these airlines in business.

The new technology allows us travellers to check in online and select our own seats for the flight. I can't believe the next 'saving' or 'money  spinner' thought up by the airline. I flew earlier this year so it's a new development I hadn't heard of as yet. pPassengers paying extra for an aisle seat. I couldn't believe my eyes when  read my daughter in law's message, "bought and paid for the ticket, now still have to purchase the chair"! Unbelievable. What a 'let's annoy the passengers' policy! Do you know how many aisle seats a large international plane has....x$100 per flight! I'd call it almost immoral. Felt quite guilty having suggested he have an aisle seat. The financial damage to my grandson, $400 and the extra gain for the airline. I'd call it almost immoral. Thing is, I am thrilled he is coming, I am so proud my son and daughter in law entrusted me this precious gift of time and company. And yes, flying beats a row boat hands down. I just had to get this off my chest.

I am happy, already my brain is whirring with ideas of places to go and things to do.

Tuesday, 14 November 2017

Het gaat echt gebeuren - It's all go!

Scroll down for the English version

Een van mijn ochtend rituelen is het kijken of er gedurende de nacht berichten binnen gekomen zijn uit Nieuw Zeeland en/of Australië. Terwijl ik slaap leven mijn kinderen en kleinkinderen erop los. De hele kleintjes snappen dat nauwelijks maar de ouderen zijn nu wel wijs genoeg om te begrijpen dat onze wereld een wereld op z'n kop is.

Vandaag was geen uitzondering.  De waterkoker aanzetten, het duo-rolgordijn in de keuken omhoog, warm vest aan en berichten bekijken. Ja hoor, daar zag ik de naam van m'n vriendin Annette uit New Zealand. Zij komt in juni volgend jaar naar Nederland. Na een week hier gaan wij samen Wales ontdekken. Ik vind het zo bijzonder dat onze vriendschap zo sterk is dat afstand er niet toe doet. We blijven leuke dingen doen samen. Nederland boeit haar enorm. Ze is leergierig over de geschiedenis en 'opmaak' van Nederland als land. Zo gaaf om dat door te geven. Annette was recentelijk ook mijn 'invalster/stand-in' oma in tijd van nood.

Ik keek verder, ja hoor, mijn zoon in Australië is online. Ik zie dat hij aan het typen is. Ping, daar is het bericht. " Mum, what do you think of these dates? Are they ok? Let me know." Mijn oma hartje klopt wat sneller. Zou het er nu echt van komen? Word mijn droom werkelijkheid? Ik klik op de link die hij mee heeft gestuurd. Mijn hand trilt. Ja, het is een voorstel van een reisbureau. Met Cathay Pacific. Ach heden, ik zweef van geluk. NATUURLIJK zijn de datums prima. Oh wat een begin van mijn dag. Ik voel mij bevoorrecht, trots, blij, emotioneel. Mijn kleinzoon komt ECHT! Na het bezoek van mijn dochter en haar gezin 2 jaar geleden komt nu ook mijn kleinzoon. Geweldig toch?

Hij en mijn schoondochter hadden de mail ontvangen van het reisbureau en wilde meteen dingen afronden. De stoel zou 48 uur in wacht gezet worden. Nu kon hij meteen de knoop doorhakken.

Berichtje van mijn kleinzoon. " Oma, I am so excited and happy, but also bit scared".( he meant apprehensive). Hij zal dan net 18 zijn wanneer hij aan dit avontuur begint. Zo'n vlucht is niet niks. Hij heeft ook maar een hele korte stopover. Net genoeg om van het ene naar het ander vliegtuig te verkassen. Bij de terugreis zit er wat meer ruimte in - dan is dat ook wat minder onbekend. Het komt helemaal goed. Dat weet ik zeker. Snap wel dat het eventjes 'eng' uitziet.

Mijn hoofd loopt over met ideeën en plannen. Straks kom ik nog tijd te kort. Hij heeft, tussen aankomst en vertrek, precies 8 weken. Ik zweef nog even na. De dag van omaverweg  kan niet meer stuk!


Like most people I too have a ritual each morning. I put on the jug, open the roller blind in the kitchen and proceed to check my messages. As I live in a topsy - turvy world, with my children and grandchildren in New Zealand and Australia, it often happens that they update me while I'm asleep. My friends there also post or send updates which I read while having breakfast.

The first name I come across is that of my dear friend Annette. The one who was my stand-in recently. Next June Annette will be visiting me again and staying a week or so before she and I toddle off to Wales. How special a friendship we have - where distance doesn't deter our ongoing interaction and involvement in each other's lives. Not that friends who don't visit are any less special. It is that Annette's interests lie in Europe too - so it makes it easier for her to plan her trips here occasionally. Her interest in Nederland is genuine and loves learning all there is to know history wise and about the lay of the land and it's customs. A learning time for us too while she is here.


I spot my son's name and see he is 'typing'. As the message reaches me I can only guess at it's contents. And I quote, " Mum, what do you think of these dates? Are they ok? Let me know." Oh my, my heart is pounding. I know I have a huge grin on my face. Are the dates ok? YES, they are AWESOME. I now know for a fact, my dream is becoming a reality. Pride, joy, gratitude, excitement. My body is awash with emotions. My grandson is REALLY coming. It is going to happen. After having had my daughter and her family here 2 years ago, I now get the change to spend quality time with my grandson.

After to-ing and fro-ing with messages my son decides to confirm the flights. The options were reserved for 48 hours but he thought it best to get confirmation straight away.

My grandson also sent me a message. Oma, I am so happy, but also bit scared ( he meant apprehensive)". It is quite something. He will just have turned 18 when he embarks on this journey. Not bad. Traveling alone and into the unknown. To help the transition, he only has a short stopover in transit. On the return flight there is more room to look around. It won't be quite so intimidating then. I understand his remark. Even I, having made this trip often these past 17 years, get butterflies.

My feet haven't touched the ground yet. I am euphoric. My head is full of possibilities. I'd better reign the thoughts in. If I am not careful the timeline will fill itself and we'll need and extension. Not only will the plane fly- but our time together will as well. My day will go into memory as 'special' and one of those pearls to treasure. A dream is being fulfilled....! That is SPECIAL.

Monday, 13 November 2017

Oma zijn. #1 Je bent oma! - Congratulations oma

Scroll down for the English version.

Zwanger zijn en honderden kilometers verwijderd van je ouders en broers en zus. Je bent er een uit een immigrant gezin. Familie en vrienden van je jeugd zijn duizenden kilometers ver weg. Je kan je vreugde en vragen bij niemand echt neerleggen. Internet was er nog niet en de blauwe luchtpostvellen was je enge mogelijkheid- behalve peperdure telefoontjes, maar ja, niet iedereen had zelfs een telefoon.

Mijn ouders woonden in Auckland en ik in Wellington. Ik was niet baby schuw. Als oppas, tante en een 13 jaar jongere broertje was ik wel gewend om luiers te verschonen, fles te geven en neuzen vegen. Ik maakte me geen zorgen wat verzorging betreft. Maar als je zwanger bent- dan komen er vragen, onzekerheden maar ook vreugde momenten die je graag wil delen. Het was een lastige periode wat dat betreft - mijn eerste zwangerschap. Trots, blij, gelukkig, dat allemaal wel. En gezond- super gezond. Daar was ik wel erg dankbaar voor. Mijn oudste broer was voor zaken in Wellington de dag van de geboorte. Hij heeft dus mij en mijn dochter als eerste gezien. Hij mocht verslag doen in Auckland.

Mijn Nieuw Zeelandse man had geoefend. "Het is een jongen- het is een meisje!" Zo zou hij mijn ouders inlichten. Mijn zus was al moeder van een zoon- dus mijn ouders hadden al hun eerste kleinkind. Nu mocht mijn man ze verblijden met de mededeling dat ze nu ook een kleindochter hadden. Na 3 keer door de telefoon herhaald te hebben dat er 'een meisje' geboren was - reageerde mijn vader met,  " Oh, it's a girl!" Je kunt je misschien wel voorstellen hoe grappig wij dat vonden. Jaren werden mijn vader en man daarover aangesproken. Ik moet nog glimlachen als ik eraan terugdenk.

De benaming oma en opa was een gegeven. Mijn ouders waren geboren om opa en oma genoemd te worden. Daar hadden mijn man en mijn zwager allebei geen moeite mee. Door vele vrienden werden mijn ouders ook zo aangesproken. Het klonk lieflijk en vertrouwd. Mijn moeder was oma- en ja, omaverweg zelfs. Het duurde 3 weken voordat zij naar Wellington kon reizen. Wat was dat heerlijk om haar met mijn dochter in haar armen te zien.

Door overplaatsing verhuisde wij weer terug naar het noorden. Wij woonden in Glenfield en mijn ouders in Henderson. Nog een wereld reis toen maar te overbruggen. Mijn moeder kon haar oma-hart helemaal inzetten voor haar 2 kleinkinderen.

Een poos geleden terwijl ik aan het opruimen en bezig met het inscannen van fotos was kwamen er zoveel herinneringen naar boven drijven. Zo heb ik mijn ervaring van moeder worden opgeschreven- voor mijn kinderen. Dat ze een beeld kregen van mijn situatie, ervaringen en gevoelens van toen.
Nu ik over mijn moeder haar 'oma zijn' moest terug denken realiseerde ik mij dat ook mijn moeder, net als de hare en nu net als ik allemaal de titel 'oma ver weg' dragen. Bijzonder. Ik ben dus derde generatie 'Omaverweg" en doe mijn best om er toch 'te zijn'.

Aan alle omasverweg, " ik begrijp jullie, en snap het gevoel. En in welke vorm dan ook dat jullie contact kunnen maken/hebben, geniet ervan. Alle beetjes zijn kostbaar.

Hier de link naar de beleving van mijn eerste zwangerschap en het moeder worden. Het was mooi om dat allemaal te herleven zeg maar.

As a reasonably newcomer to New Zealand and far from family and friends, being pregnant had it's difficult moments. With us living in Wellington and my parents and rest of the family being in Auckland with the rest in Nederland I found the first pregnancy somewhat lonely. True, there were some lovely friends and a neighbour who became a dear and close friend, but somehow, I felt isolated.

My kiwi husband had practiced a dutch sentence so he could inform my parents about the birth of their newest grandchild. They already had a grandson and not knowing the gender he practiced both " it's a girl ( het is een meisje) and it's a boy ( het is een jongen)". When the magic moment arrived - and after having repeated himself 3 times my dad replied, " Oh it's a girl!" How hilarious was that? It was retold many a time with great laughter to follow.

My brother was in the area at the time of the birth and was the first and only family member to lay eyes on my daughter within 24 hours. A week later my dad and he made a flying visit to Wellington and I could show his granddaughter off- how proud he was. Then at 3 weeks finally oma held het first granddaughter in her arms. How special a moment that was. Three generations women. It touched me deeply. I had provided my mum with a grandchild.

My parents were honoured with the title 'oma and opa' as was their right. Even our friends called my parents that as a term of endearment. How special it was to see how my parents loved spending time with the children.... now having a grandson and a granddaughter. My younger brother, who was 13 years younger than I, was 6 years old at the time that I became a mum. Quite funny really - as mum and I both were parents of a young child.

Quite some time ago I wrote a series of blogs about my motherhood experiences. And during that writing, I came to realise that the my oma and my mum were, just like me, oma far away ( Omaverweg). We immigrated to New Zealand from Nederland, I lived in Wellington and my mum in Auckland and now I live in Nederland and my (grand)-children in New Zealand and Australia. I am able to write about my experiences and emotions and my (grand)- children can read about it too. I can only speculate about the emotions and feelings my oma had way back then. Those Aerograms were all they had all those years ago. A phone call was a mayor event - not everyone having a telephone either.

So here I am as third generation 'Oma- ver- weg', trying to bridge the gap and keep the communication channels alive and active. I can WhatsApp, Skype, FaceTime, Snapchat, Blog, Facebook, email, ring, text. No end of opportunities to stay in touch.

To all oma's ver weg I say, " I recognise your loss, also your joy when those arms are close enough to hug." Every moment is precious no matter what process you use to the best oma you can be. I now experience being oma in so many ways. Just as I experienced my 3 times becoming a mum- different each time.