Pagina's

Tuesday, 14 November 2017

Het gaat echt gebeuren - It's all go!

Scroll down for the English version

Een van mijn ochtend rituelen is het kijken of er gedurende de nacht berichten binnen gekomen zijn uit Nieuw Zeeland en/of Australië. Terwijl ik slaap leven mijn kinderen en kleinkinderen erop los. De hele kleintjes snappen dat nauwelijks maar de ouderen zijn nu wel wijs genoeg om te begrijpen dat onze wereld een wereld op z'n kop is.

Vandaag was geen uitzondering.  De waterkoker aanzetten, het duo-rolgordijn in de keuken omhoog, warm vest aan en berichten bekijken. Ja hoor, daar zag ik de naam van m'n vriendin Annette uit New Zealand. Zij komt in juni volgend jaar naar Nederland. Na een week hier gaan wij samen Wales ontdekken. Ik vind het zo bijzonder dat onze vriendschap zo sterk is dat afstand er niet toe doet. We blijven leuke dingen doen samen. Nederland boeit haar enorm. Ze is leergierig over de geschiedenis en 'opmaak' van Nederland als land. Zo gaaf om dat door te geven. Annette was recentelijk ook mijn 'invalster/stand-in' oma in tijd van nood.

Ik keek verder, ja hoor, mijn zoon in Australië is online. Ik zie dat hij aan het typen is. Ping, daar is het bericht. " Mum, what do you think of these dates? Are they ok? Let me know." Mijn oma hartje klopt wat sneller. Zou het er nu echt van komen? Word mijn droom werkelijkheid? Ik klik op de link die hij mee heeft gestuurd. Mijn hand trilt. Ja, het is een voorstel van een reisbureau. Met Cathay Pacific. Ach heden, ik zweef van geluk. NATUURLIJK zijn de datums prima. Oh wat een begin van mijn dag. Ik voel mij bevoorrecht, trots, blij, emotioneel. Mijn kleinzoon komt ECHT! Na het bezoek van mijn dochter en haar gezin 2 jaar geleden komt nu ook mijn kleinzoon. Geweldig toch?

Hij en mijn schoondochter hadden de mail ontvangen van het reisbureau en wilde meteen dingen afronden. De stoel zou 48 uur in wacht gezet worden. Nu kon hij meteen de knoop doorhakken.

Berichtje van mijn kleinzoon. " Oma, I am so excited and happy, but also bit scared".( he meant apprehensive). Hij zal dan net 18 zijn wanneer hij aan dit avontuur begint. Zo'n vlucht is niet niks. Hij heeft ook maar een hele korte stopover. Net genoeg om van het ene naar het ander vliegtuig te verkassen. Bij de terugreis zit er wat meer ruimte in - dan is dat ook wat minder onbekend. Het komt helemaal goed. Dat weet ik zeker. Snap wel dat het eventjes 'eng' uitziet.

Mijn hoofd loopt over met ideeën en plannen. Straks kom ik nog tijd te kort. Hij heeft, tussen aankomst en vertrek, precies 8 weken. Ik zweef nog even na. De dag van omaverweg  kan niet meer stuk!


Like most people I too have a ritual each morning. I put on the jug, open the roller blind in the kitchen and proceed to check my messages. As I live in a topsy - turvy world, with my children and grandchildren in New Zealand and Australia, it often happens that they update me while I'm asleep. My friends there also post or send updates which I read while having breakfast.

The first name I come across is that of my dear friend Annette. The one who was my stand-in recently. Next June Annette will be visiting me again and staying a week or so before she and I toddle off to Wales. How special a friendship we have - where distance doesn't deter our ongoing interaction and involvement in each other's lives. Not that friends who don't visit are any less special. It is that Annette's interests lie in Europe too - so it makes it easier for her to plan her trips here occasionally. Her interest in Nederland is genuine and loves learning all there is to know history wise and about the lay of the land and it's customs. A learning time for us too while she is here.


I spot my son's name and see he is 'typing'. As the message reaches me I can only guess at it's contents. And I quote, " Mum, what do you think of these dates? Are they ok? Let me know." Oh my, my heart is pounding. I know I have a huge grin on my face. Are the dates ok? YES, they are AWESOME. I now know for a fact, my dream is becoming a reality. Pride, joy, gratitude, excitement. My body is awash with emotions. My grandson is REALLY coming. It is going to happen. After having had my daughter and her family here 2 years ago, I now get the change to spend quality time with my grandson.

After to-ing and fro-ing with messages my son decides to confirm the flights. The options were reserved for 48 hours but he thought it best to get confirmation straight away.

My grandson also sent me a message. Oma, I am so happy, but also bit scared ( he meant apprehensive)". It is quite something. He will just have turned 18 when he embarks on this journey. Not bad. Traveling alone and into the unknown. To help the transition, he only has a short stopover in transit. On the return flight there is more room to look around. It won't be quite so intimidating then. I understand his remark. Even I, having made this trip often these past 17 years, get butterflies.

My feet haven't touched the ground yet. I am euphoric. My head is full of possibilities. I'd better reign the thoughts in. If I am not careful the timeline will fill itself and we'll need and extension. Not only will the plane fly- but our time together will as well. My day will go into memory as 'special' and one of those pearls to treasure. A dream is being fulfilled....! That is SPECIAL.

Monday, 13 November 2017

Oma zijn. #1 Je bent oma! - Congratulations oma

Scroll down for the English version.

Zwanger zijn en honderden kilometers verwijderd van je ouders en broers en zus. Je bent er een uit een immigrant gezin. Familie en vrienden van je jeugd zijn duizenden kilometers ver weg. Je kan je vreugde en vragen bij niemand echt neerleggen. Internet was er nog niet en de blauwe luchtpostvellen was je enge mogelijkheid- behalve peperdure telefoontjes, maar ja, niet iedereen had zelfs een telefoon.

Mijn ouders woonden in Auckland en ik in Wellington. Ik was niet baby schuw. Als oppas, tante en een 13 jaar jongere broertje was ik wel gewend om luiers te verschonen, fles te geven en neuzen vegen. Ik maakte me geen zorgen wat verzorging betreft. Maar als je zwanger bent- dan komen er vragen, onzekerheden maar ook vreugde momenten die je graag wil delen. Het was een lastige periode wat dat betreft - mijn eerste zwangerschap. Trots, blij, gelukkig, dat allemaal wel. En gezond- super gezond. Daar was ik wel erg dankbaar voor. Mijn oudste broer was voor zaken in Wellington de dag van de geboorte. Hij heeft dus mij en mijn dochter als eerste gezien. Hij mocht verslag doen in Auckland.

Mijn Nieuw Zeelandse man had geoefend. "Het is een jongen- het is een meisje!" Zo zou hij mijn ouders inlichten. Mijn zus was al moeder van een zoon- dus mijn ouders hadden al hun eerste kleinkind. Nu mocht mijn man ze verblijden met de mededeling dat ze nu ook een kleindochter hadden. Na 3 keer door de telefoon herhaald te hebben dat er 'een meisje' geboren was - reageerde mijn vader met,  " Oh, it's a girl!" Je kunt je misschien wel voorstellen hoe grappig wij dat vonden. Jaren werden mijn vader en man daarover aangesproken. Ik moet nog glimlachen als ik eraan terugdenk.

De benaming oma en opa was een gegeven. Mijn ouders waren geboren om opa en oma genoemd te worden. Daar hadden mijn man en mijn zwager allebei geen moeite mee. Door vele vrienden werden mijn ouders ook zo aangesproken. Het klonk lieflijk en vertrouwd. Mijn moeder was oma- en ja, omaverweg zelfs. Het duurde 3 weken voordat zij naar Wellington kon reizen. Wat was dat heerlijk om haar met mijn dochter in haar armen te zien.

Door overplaatsing verhuisde wij weer terug naar het noorden. Wij woonden in Glenfield en mijn ouders in Henderson. Nog een wereld reis toen maar te overbruggen. Mijn moeder kon haar oma-hart helemaal inzetten voor haar 2 kleinkinderen.

Een poos geleden terwijl ik aan het opruimen en bezig met het inscannen van fotos was kwamen er zoveel herinneringen naar boven drijven. Zo heb ik mijn ervaring van moeder worden opgeschreven- voor mijn kinderen. Dat ze een beeld kregen van mijn situatie, ervaringen en gevoelens van toen.
Nu ik over mijn moeder haar 'oma zijn' moest terug denken realiseerde ik mij dat ook mijn moeder, net als de hare en nu net als ik allemaal de titel 'oma ver weg' dragen. Bijzonder. Ik ben dus derde generatie 'Omaverweg" en doe mijn best om er toch 'te zijn'.

Aan alle omasverweg, " ik begrijp jullie, en snap het gevoel. En in welke vorm dan ook dat jullie contact kunnen maken/hebben, geniet ervan. Alle beetjes zijn kostbaar.

Hier de link naar de beleving van mijn eerste zwangerschap en het moeder worden. Het was mooi om dat allemaal te herleven zeg maar.

As a reasonably newcomer to New Zealand and far from family and friends, being pregnant had it's difficult moments. With us living in Wellington and my parents and rest of the family being in Auckland with the rest in Nederland I found the first pregnancy somewhat lonely. True, there were some lovely friends and a neighbour who became a dear and close friend, but somehow, I felt isolated.

My kiwi husband had practiced a dutch sentence so he could inform my parents about the birth of their newest grandchild. They already had a grandson and not knowing the gender he practiced both " it's a girl ( het is een meisje) and it's a boy ( het is een jongen)". When the magic moment arrived - and after having repeated himself 3 times my dad replied, " Oh it's a girl!" How hilarious was that? It was retold many a time with great laughter to follow.

My brother was in the area at the time of the birth and was the first and only family member to lay eyes on my daughter within 24 hours. A week later my dad and he made a flying visit to Wellington and I could show his granddaughter off- how proud he was. Then at 3 weeks finally oma held het first granddaughter in her arms. How special a moment that was. Three generations women. It touched me deeply. I had provided my mum with a grandchild.

My parents were honoured with the title 'oma and opa' as was their right. Even our friends called my parents that as a term of endearment. How special it was to see how my parents loved spending time with the children.... now having a grandson and a granddaughter. My younger brother, who was 13 years younger than I, was 6 years old at the time that I became a mum. Quite funny really - as mum and I both were parents of a young child.

Quite some time ago I wrote a series of blogs about my motherhood experiences. And during that writing, I came to realise that the my oma and my mum were, just like me, oma far away ( Omaverweg). We immigrated to New Zealand from Nederland, I lived in Wellington and my mum in Auckland and now I live in Nederland and my (grand)-children in New Zealand and Australia. I am able to write about my experiences and emotions and my (grand)- children can read about it too. I can only speculate about the emotions and feelings my oma had way back then. Those Aerograms were all they had back then. A phone call was a mayor event - not everyone having a telephone either.

So here I am as third generation 'Oma- ver- weg', trying to bridge the gap and keep the communication channels alive and active. I can WhatsApp, Skype, FaceTime, Snapchat, Blog, Facebook, email, ring, text. No end of opportunities to stay in touch.

To all oma's ver weg I say, " I recognise your loss, also your joy when those arms are close enough to hug." Every moment is precious no matter what process you use to the best oma you can be. I now experience being oma in so many ways. Just as I experienced my 3 times becoming a mum- different each time.





Sunday, 29 October 2017

Invalster / Stand in oma

 ( scroll down for the English version)

Er zijn momenten wanneer de afstanden tussen oma's en (klein)kinderen die voor veel onzekerheid en spanning zorgen. Momenten dat je 'erbij' wilt zijn omdat er iets aan de hand is en je wilt helpen, steun zijn, iets betekenen. Gelukkig zijn die 'zorg momenten' niet dagelijks maar zoals overal in de wereld, gezinnen lopen wel eens tegen dingen aan.  Een bericht zoals, " nou maak je geen zorgen maar......" zijn juist de soort berichten waarvan ik me juist WEL zorgen maak.

Ziek zijn. Kleine kinderen hebben er vaak mee te maken. Grote ook. De kinderziektes zoals mazzelen daar valt weinig aan te doen. De bof ook en griepjes en veel verkoudheid komen bij kleintjes veel voor. Ze zijn er vaak ook zo maar overheen. Een hoge temperatuur die ongelooflijk voor veel angst zorgt kan de volgende dag net zo ver weg zijn, als oma. Dat soort berichtjes vind ik zo ie zo lastig vooral voor vermoeide ouders die dagen lang slaaptekort beleven. Een paar nachtjes logeren bij oma zou dan voor wat verlichting kunnen zorgen. Dan krijgt mijn oma hart wel eens een deukje..

Beam me up Scotty!
Toch zijn het niet zulke berichtjes waar ik het over heb. Maar de meer serieuze. De ziekenhuisopnames. De bronchitis, astma, gebroken voet, enkel, been! De 'kleine' ingrepen zoals blindedarm en amandelen. Daar gaat mijn haar van overeind staan. Dan krijg ik het benauwd. Als het maar 'klein' blijft bid ik heel hard! Onlangs was het zover. Kleinzoon in ziekenhuis. Ingreep: Neus- en keelamandelen. Klinkt onschuldig en toch is het een gevaarlijke ingreep. Ergens had ik een voorgevoel. Ik was onrustig en kon de rust niet vinden. En ja hoor, nadat ik een berichtje 'Alles goed met jullie?' had gestuurd, bleek het niet zo te zijn. De gevreesde gevolgen van de operatie waren uitgekomen. Mijn kleinzoon was er tijdelijk even niet erg goed aan toe. Dan zinkt je hart in je schoenen. Om niet te storen terwijl mijn dochter de wacht hield- wachtte ik op een berichtje met een groen licht. Eindeloos........!

Wat een ontlading en opluchting om later een foto te ontvangen dat hij thuis op de bank ligt met zijn knuffel en deken. Dat hij er witjes uitziet neem ik voor lief. Dat hij slaapt is een goed teken. Dat mijn dochter weer thuis is bij de rest van het gezin ook een goed gevoel. Ik pink meer dan een traantje weg. tJa, op ziekenbezoek kan ik niet. Ondertussen, terwijl ik nog in onzekerheid zweefde, had ik contact met een NZ-se vriendin die bij haar dochter logeerde niet al te ver weg van mijn dochter. Zij zou als 'inval oma' een bezoek brengen aan de patient. En zo geschiedde. 




When distance does matter!

There are moments in time that distance does matter. I'm not the type of mum who is desperate to have her adult children live in the same street or even in the same town. It would be handy, comforting and at times even desirable, believe me I'm not devoid of the emotional connection with my children. However, I believe that children once adults, ought to be free to choose their own path. That's the principle which I had when I raised them. Not to be extensions of me, fulfilling my life's dream - but people in their own right creating their own happiness. Sure, I would want to be part of that life and happiness - but not run or ruin it!

In 2000, when the children had already set course into adulthood and independence, I returned to Nederland, the land of my birth. Initially for one year - but ultimately for an indefinite time frame.

There are moments however, that the physical distance we have as family, that distance is a real issue. The special moments like birthdays and seasonal festivities I have learnt to enjoy even without them being present. Creating my own personal way of celebrating these events. The times that are painful and worrying are when real life issues happen. Health issues for instance. When disaster and grief strike, distance is a hell. I experienced that tragically when my grandson died. But there are less devastating moments which also tug at heart strings. Broken bones, health scares, astma, childhood illnesses which re-occur causing tensions. Not being able to support my children as parents by giving them a night or two off to catch up on lost sleep. Stuff like that!

Recently one of my grandsons needed surgery for tonsils and adenoids. Due to their size and blocking his airway- they needed to be removed. A daily occurrence in many hospitals - yet not without it's complications. At that was one of those moments. Complications. For some reason I knew something was up - I was unsettled, restless. I sent a text message to my daughter sending love and good wishes and hoping all was well. And things weren't. I knew it, deep down I felt it.

Double Dutch
That's when distance is a pain. A true enemy. I hadn't been able to support my daughter in her time of need. Another one of those 'distance matters moments'. What a relief I experienced when news came he was allowed home. How relieved I was and the tears that were shed as a result of the tension I had felt. During my anxious moments I poured my worries out to a dear friend. She became an extension of me. My counterpart oma. By being on the spot, she did what I would have done but couldn't. Using my imagination she purchased a gift and went on a house call. How thrilled my grandson was with a present from oma - even though she couldn't be there to give it herself.

There are moments when I struggle with distance, as do many parents far removed from their offspring. Yet I look for and more often than not, find a solution, that brings a feeling of relief and contentment. Somehow transporting me closer and reducing the miles - by letting my loved ones know that my love and care for them knows no boundaries.

Life hands out challenges - and hopefully I manage to discover the solutions to them. Our situation is like for many, not ideal but certainly loving. 

Tuesday, 24 October 2017

Feest ver weg! / Birthdays at a distance!

Als omaverweg, ben ik vaker afwezig dan dat ik een verjaardag van een van mijn (klein+)-kinderen bij kan wonen. Dat zorgt voor de nodige 'down' momenten. Ik ben er twee dagen mee bezig. Een, omdat DownUnder' voorloopt qua tijdklok en twee, omdat ik de dagen al aftel dat de datum nadert. Nee, ik ben geen zwartkijkende, depressieve en treurwilg omaverweg. Gewoon, dat is de realiteit van het ver weg wonen. Via allerlei social media kanalen is het contact er wel...behalve dan het fysieke aanwezig zijn.

Dichtbij wonen heeft het voordeel dat je deel uit kunnen maken met de voorbereidingen. Zelfs de nodige hand en spandiensten uit te kunnen oefenen. Ik krijg foto's en berichtjes - vandaar dat ik al dagen van te voren mee bezig ben met de aankomende festiviteiten - en met lege handen sta.

Daar heb ik een aantal jaren iets op gevonden. Ik bereid ook een feestje voor. Op de dag van een van de kinderen of kleinkinderen hun verjaardag is het hier bij ons ook feest. Of er komen vrienden op koffie visite, of eten of we hebben een speciaal uitje, of ik verzin iets anders bijzonders op die dag. Het naar uit kijken, voorbereiden, plannen en organiseren geeft mij energie. Ik heb een verbonden gevoel en ik laat de jarige weten dat wij ook in de ban van de verjaardag of het speciaal moment zijn.

Afgelopen zondag was weer zo'n moment. Er is momenteel ook bezoek in NL van twee lieve zussen uit Schotland. Ik noem de ene 'tante' hoewel ze dat niet is. Toch wel net zo geliefd. Er zou een eetmoment zijn en ik koos voor zondag. Mijn kleindochter werd 7. Het werd een feestmaal en met veel gelach en hilariteit. Natuurlijk had ik liever bij mijn zoon, schoondochter en kids aan tafel willen zitten. Dit was een goed, vrolijk en haalbaar alternatief. In het leven moet je van situaties het beste maken - en dit is mijn manier om van iets onvermijdelijks toch een gevoel van geluk to beleven. Omringd door mensen die ook belangrijk voor mij zijn.


Er komen twee verjaardagen aan in november. Mijn dochter wordt 45 en haar jongste wordt 8 jaar oud. Twee jaar geleden om deze tijd waren zij in Europa. Mijn dochter vierde haar verjaardag in Nederland. Iets wat ik niet gauw zal vergeten. Ik heb al plannen voor de 5de al gemaakt en kijk er naar uit. Net als het feit dat mijn kleinzoon Max aanwezig zal zijn op mijn 65ste verjaardag volgend jaar.
Hiephiephiep HOERA!!

"Happy Birthday to you"! And via any of the means available these days it is the only tangible way to be at someone's birthday when they live far away. The setup in this household anyway. Oma is in Nederland and the children and grandchildren live Down Under in NZ and Australia. There have been moments when I have had the privilege to actually be present at the odd birthday. And in 2013 the children treated me to a visit for my 60th birthday. Two years ago my daughter was in Nederland for her 43rd birthday. A celebration never to be forgotten. And next year, my grandson will be in the country of my birth for my 75th birthday. How awesome is that!?

Having been omaverweg ( omafaraway) for 17 years now, I have found various solutions to my own  problems. One of them is the way I experience the birthdays and miss you moments ( special occasions) now. I create my own happy celebrations to coincide with theirs. On birthdays for instance, I make sure we have either dinner, lunch or morning tea guests. Or that we treat ourselves to an outing or dinner somewhere. Next 5th November when my daughter turns 45 I will be attending the Musical Jesus Christ Superstar with some girlfriends. One of the 'group' is in the choir. It will be quite a special thing to witness and be a teeny weeny part of. Special. Just like my daughter is to me.

Last Sunday one of my granddaughters turned 7. She's become quite the little lady. So gorgeous. Does well at school, looks after her younger sister and brother and is a very creative and happy go lucky girl. I'd love to have been there. Baked a cake and sang to her as she blew out the candles. Fact is: I couldn't be. My alternative:  We were due to have visitors ( 2 sisters) from Scotland and I promised to cook for them one evening - I chose Sunday. I did bake a cake, I did cook up a festive meal and we did toast the lucky young lady! It is the next best thing I can do to bridge that gap.

The other great thing is, my grandson and I will be staying in Edinburgh next year- with the same visitors we had here on Sunday. The connections will be more tangible, for him too as he can then visualise the people and places I frequent. Distance may be an obstacle - the solutions on how to cope are also available. One just has to be creative and inventive. Having heard the voices, seen smiling faces and been a teeny weeny part of their day- is all I've got. The rest is up to me.









Wednesday, 18 October 2017

Oma ver weg krijgt bezoek

Hehe, dat is lang geleden. Omaverweg heeft niet stil gezeten maar om hier berichten te plaatsen is er niet van gekomen. Ik blog ook op mijn hobby blog- koken, en over mijn 'gewone' leven en gedachten op Ikziedatzo, en een engelse blog omdat mijn (klein) kinderen Engelstalig zijn. De blog die over geloofsgedachten gaan heb ik ook eventjes weinig aan gedaan- maar dat komt inderdaad door- tijdsdruk en andere dingen doen. Mijn zwager helpen verhuizen bijvoorbeeld.

Laatst heb ik wel een series van 7 blogs geplaatst over het overlijden van mijn tante. De ervaring- nu dichtbij omdat ik weer in Nederland woon maar ook de ervaringen over het verlies van ver weg. Dus, ik schrijf er wat op los mensen. Op verschillende manieren. Om te delen, om op te ruimen in mijn hoofd. Vandaar ook de verschillende blogs. Iemand die niets heeft met koken - maar wel met omaverweg zijn kan dan op de juiste plek terecht komen.

Okay, waarom vandaag weer hier schrijven? Waar zal het over gaan? Over kleinkinderen- specifiek mijn kleinzoon Max. Hij woont in Yarragon. Volgend jaar mag hij op bezoek komen. In zijn uppie. Ja, is deze oma blij? Nou reken maar! Een droom die werkelijkheid wordt. Voor hem en mij.

Nou heb ik net half uurtje met hem zitten chatten ( met beeld) om hem gerust te stellen over de procedure - reizen op zo'n lange afstand. Alleen en onervaren. Hij is 17 en zal tegen de tijd van zijn vakantie hier net 18 zijn. Wel gevlogen- naar Nieuw Zeeland. Hij is niet bang te vliegen. Integendeel. Maar de tussenpauze en weten hoe hij het vervolg aan moet pakken, dat leverde wat vragen en onzekerheid op. En dat is helemaal begrijpelijk.

Wat ik mijn zoon, schoondochter en kleinzoon heb beloofd is dat ik op deze pagina jullie zou vragen- welke websites gebruiken jullie om vluchten te boeken? Kan hij beter via een travel agent zijn zaken regelen? Ik heb mijn voorkeur ge-uit ( omdat ik die ook prefereer) om met Cathay Pacific of Singapore Air te vliegen. Hoeft natuurlijk niet maar koos die vooral omdat hij voor het eerst zoiets onderneemt. Mijn ervaring met hun is prima. Vanaf mijn terugkeer naar Nederland uit New Zealand in 2000 ben ik 7 of 8 keer heen en weer geweest, met verschillende maatschappijen. Ook Qantas en British Air. Zelfs een China Air en China Eastern Air. Toch zijn die eerste twee mijn favouriet.

Ik ben omaverweg- en volgend jaar April komt mijn kleinzoon uit Australië voor het eerst naar Europa, naar Nederland. Naar zijn (deels) roots. Ik kan de blijheid bijna niet bedwingen. De vlinders zijn volop aanwezig. Mijn voorgevoel zegt dat ik weer vaker op deze blog ga schrijven..... wat een super geweldig vooruitzicht. Het jaar 2018 is zo ie zo al een kroonjaar voor mij - maar nu dubbel zo mooi.

Saturday, 24 June 2017

Omaverweg - drukker dan ooit!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets op mijn blogs heb geschreven.

Na mijn thuiskomst van mijn bezoek Down Under werd ik opgeslokt door de klussen die gedaan moesten worden om de verhuizing van mijn zwager waar te kunnen maken.

Er moest geverfd, behangen en geklust worden. Ook in zijn woning was er nog bergen werk wat betreft inpakken en opruimen. De overdracht datum kondigde zich al gauw aan-  met gevolg dat wij, mijn man, zwager en ik tandjes erbij moesten zetten om alles op tijd klaar te krijgen.

Het is zo ver. Huis klaar, zwager heeft zijn intrek genomen, overdracht staat voor de deur van de eerste woning. We zijn aan een vakantie toe, mijn man en ik.

Deze oma ver weg heeft niet eens tijd gehad om de foto's te ordenen, boekje te maken of zelfs even de tijd te nemen om alle gebeurtenissen van mijn bezoek even weer voorbij te laten komen.

Wij gaan even een paar weekjes saampjes op stap. Even helemaal weg van alles wat herkenbaar en vertrouwd is- tijd op op te laden.

Ondertussen krijg ik Snapchats, foto's en berichtjes van mijn steeds volwassener worden kleinkinderen. De bezoeken zorgen ervoor dat de kinderen 'omaverweg' steeds beter leren kennen en mooie, bijzondere en leuke herinneringen maken met hun oma en ik met de kleinkinderen.

Het blijft een bijzondere relatie op afstand die steeds meer vorm krijgt.

Tuesday, 25 April 2017

Het loopt zoals het loopt

Plannen maken. Dromen verwezenlijken. Activiteiten bedenken. Toekomst beelden verzamelen. Volgens mij doen wij dat bewust of onbewust, elke dag! Soms op de bank, na een lange dag met het gevoel dat 'morgen het wel lukken gaat'. Of misschien, in de stilte van de nieuwe ochtenduren, de dag als een video doornemen met de invulling die het dichts bij je hartewens ligt.
Dromen, dingen doen, beleven, ervaren. Of het nou grote dromen zijn of hartewensen, dat ene 'iets' wat een mens graag ziet gebeuren. Maar dan ook op de manier waarop je hoopt.

Hoe vaak gaat het echt zo? Of nemen we genoegen met 'wat erop lijkt'. Of, niet geschoten is mis geschoten?

Als ik terugkijk op mijn leven - kan ik meerdere van die 'dromen' herdenken en zelfs vieren. Misschien door het vergaan van de tijd, zijn mijn herinneringen ietwat verzacht. "Ja, het was of is zo gegaan". 

Er zijn ook ervaringen, belevingen en dromen die zelfs niet dichtbij komen zoals ik ze graag had beleefd. Toch is mijn leven vol een en al rijkdom en genot. Zelfs de teleurstellende uitslagen of nietwaargemaakte belevenissen kunnen mij niet verdrietig stemmen. De leermomenten van mijn leven hebben mij gevormd tot wie ik nu ben. Met alle eigenschappen die ik meedraag.

Misschien waren mijn verwachtingen als jonge vrouw niet reëel of te groot. Misschien was ik te voorzichtig of te nuchter. "Ben ik voor grote dingen bestemd? Wat ik? Ach nee joh, doe maar gewoon"! Het moederschap - mijn droom van jongs af aan. Gerealiseerd. Drie prachtige volwassenen lopen rond op de aardbol. En alle drie hebben een gezin. Heb ik het 'goed gedaan'? Wie zal het zeggen. En wat is goed?

Nu, als moeder als 'vaag begrip' en oma van al mijn prachtige kleinkinderen groot en klein zit mijn leven in een heel andere fase. Natuurlijk blijf je moeder, maar het is meer een 'op de achtergrond' positie. Advies vragen? Nou nee, niet echt meer. Je hoort wel eens wat, ze delen wel dingentjes via een bericht, gezien ze op groot afstand wonen. Maar hun leven heeft nu zo'n zelfstandige vorm aangenomen en het wordt geleid door zoveel andere dingen dan het leven van mij als jonge moeder, dat ik steeds meer oma ben dan moeder. En dat is een prima ontwikkeling. Geeft een soort rust en tevredenheidsgevoel.
De afgelopen paar weken heb ik van dichtbij twee gezinnen mee mogen maken in hun dagelijkse beslommeringen. Morgen ga ik naar gezin 3. Welkom ben ik zeker, en ik voel me niet echt een 'gast' maar gelukkig wel familie. Ik mag strijken en afwassen, ik mag niksen en wegdromen. Ik mag koken of gewoon mee- eten. Als moeder ontvang ik de liefde van mijn dochter, zoons en schoondochters en -zoon, als oma mag ik mijn kleinzoon vragen of hij mij wat trucjes leert op mijn ipad. De ijsjes worden gul en enthousiast ontvangen in de kinderhanden. Een lach is gauw gegeven en ontvangen.

En straks, als mijn bezoek voorbij is, dan mag ik weer vrouw, vriendin, buur, schoonzus en nicht zijn. Nu, nog heel even, ben ik mam maar vooral omadichtbij!